We came to liberate, not to conquer....

Weer eens vroeg opgestaan. Greyhound station here we come. Anderhalf uur later staan we in een file tussen zwarten, latino’s en 1 blanke man te wachten tot onze bus wil vertrekken. Niettegenstaande de ietwat slechte reputatie verloopt de reis erg vlot en comfortabel. We maken een tussenstop in Baltimore, de stad waar ondermeer 50 cent, Eminem en andere vuilbekkers vandaan komen. Niet verwonderlijk aangezien 80% van de stad uit gettowijken vol vervallen huizen, oude staalfabrieken en verbrandingsovens blijkt te bestaan, zelfs downtown lijkt zijn beste tijd gehad te hebben. Laat ons zeggen dat dit zeker niet de ideale holidayspot is en dat we blij zijn dat we hier vlug weer vertrekken
We kruipen weer op de bus en enkele uren later komen we aan in DC, capital of beggars and presidents. Voor de zoveelste keer rijden we een getto achtige wijk in, aangezien ons hotel hier kort bij ligt, vrezen we het ergste. Dimi wenkt professioneel een taxi en vijf minuten later rijden we reeds het zakendistrict van DC binnen, een perfecte illustratie van de haves en de have nots. De taxirit komt met een gratis voorlezing van het evangelie, ons zieltje is weer veilig voor de komende tijd. We rijden een typisch amerikaans glitter hotel binnen dat we eigenlijk heel voordelig via een Belgische site geboekt hebben. Ik denk eigernlijk dat we nog nooit in een dergelijk chic hotel hebben gezeten en blijkbaar hebben wij ons kamer toch wel de helft goedkoper kunnen boeken. Leuk meegenomen!
Even opfrissen en dan tijd om übertoerist uit te gaan hangen.
We gaan van start met de obligate trip naar het witte huis, dat eigenlijk in het echt niet zo groot of imponerend blijkt te zijn. Most exiting thing was verreweg het tellen van het aantal zichtbare snipers. De volgende uren waren we zoet met het aflopen van ontelbare memorials van Washinton memorial, via het World war II memorial naar Lincoln, naar Jefferson memorial, naar Capitol Hill... Heel DC is blijkbaar een schrijn voor elke president die dit land ooit gehad heeft en busladingen rightwing zakken komen dit met veel vertoon en vlagjes vieren. We voelen ons lichtjes niet op onze plaats...
Na het doorkruisen van de hele stad, schreeuwen onze voeten om rust. We gaan op zoek naar een leuk restaurantje op weg naar ons hotel, maar blijken in een verkeerde wijk verzeild te zijn. We nemen genoegen met een grill restaurant waar ze blijkbaar ook veel vis serveren. De ober begroet ons tot 2 maal toe met “Hello my name is Calvin, i’ll be your waiter this evening, if there’s anything i can get for you don’t be affraid to ask. Maar kom, het eten was lekker en de bediening best okay hoewel op automatische piloot dus Thx Calvin! Met kapotte voeten slenteren we voort richting hotel. Op onze hotelkamer kan zelfs Milla Yovovitch me niet uit mijn slaap houden, ze is nog maar amper halfnaakt uit het raam gesprongen en in Bruce Willis zijn taxi gedonderd voor we zelf beide in slaap donderen. Morgen college time in Washington...