Vertrekken op kerstdag heeft toch iets vreemds. De luchthaven leeft niet zoals andere dagen, helft van alle shops is maar open en maar weinig mensen nemen hun vlucht vandaag.
Het voordeel is dat alles wel een stuk rustiger verloopt. De security verloopt erg vlot, dus is er tijd genoeg over om een koffie te gaan drinken. Het gaat er zelfs zo rustig aan toe dat we 30 min voor het opstijgen van het vliegtuig plots onze naam horen omgeroepen worden door de speakers van de luchthaven..... last call...beetje vervelend....en grappig... 2 mensen die in een lege vertrekhal lopen om hun vliegtuig te halen
De vlucht verloopt prima alhoewel een veggie maaltijd misschien toch niet zo een goed idee was, en de kerstsfeer wordt erin gebracht met de klassieker Scroodged met Bill Murray.
Aangekomen op JFK! Eerst de verplichte vingerscans en foto voor we de terminal in mogen.
Nu nog wachten op Vijay. Na een halfuurtje blijkt dat de hij vastzit in het verkeer, dat hij een halfuur later lverkeerd is gereden en daarna een halfuur naar ons heeft gezocht... arme man en arme buikjes van ons. Ons lichaam schreeuwt om eten, want voor ons is het nu 20.00 geworden, tijd voor een Duvel in de Mosquito coast zou ik zo zeggen.
Uiteindelijk Vijay gevonden en met de auto recht naar Philadelphia gereden....al maken we vlug een korte stop voor mijn eerste Starbucks van deze reis. Pumkin spiced latte. Speciale koffie met pompoensmaak voor de feestdagen.... vreemd maar heerlijk.
Na enkele uren freeway komen we aan in de buitenwijken van de stad. De kerstsfeer zit er hier blijkbaar goed in, bijna elke huis is versierd met honderden lichtjes, gigantische sneeuwmannen, lichtgevende Jezuskes, neon rendieren die grazen en huizenhoge opblaasbare kerstmannen. Precies of niemand wil onderdoen voor zijn buurman.
Wij stoppen bij het enige huis zonder verlichting.... een huis dat er eigenlijk als enige normaal uitziet voor ons, maar in deze lichtgevende omstandigheden wat uit de band springt.
De ontmoeting met Vijays ouders verloopt hartelijk. We worden direct ondergedompeld in een Amerikaans-Indisch sfeertje. Zijn zus Sonja blijkt speciaal voor deze dag overgekomen uit New York met haar man David. Samosa’s in alle vormen in kleuren worden aangebracht vergezeld van roze limonade. Heerlijk! Ik volg Vijays raad op om rustig te eten, want overal zie ik schaaltjes klaarstaan. Er komen dus nog schotels aan, de ene al lekkerder dan de andere. Vijay had gelijk, zijn ma is een uitstekende kok!
Na het eten begint de jetlag serieus aan ons te knagen en gaan we slapen.
We hebben het verdiend
No comments:
Post a Comment