We came to liberate, not to conquer....

Weer eens vroeg opgestaan. Greyhound station here we come. Anderhalf uur later staan we in een file tussen zwarten, latino’s en 1 blanke man te wachten tot onze bus wil vertrekken. Niettegenstaande de ietwat slechte reputatie verloopt de reis erg vlot en comfortabel. We maken een tussenstop in Baltimore, de stad waar ondermeer 50 cent, Eminem en andere vuilbekkers vandaan komen. Niet verwonderlijk aangezien 80% van de stad uit gettowijken vol vervallen huizen, oude staalfabrieken en verbrandingsovens blijkt te bestaan, zelfs downtown lijkt zijn beste tijd gehad te hebben. Laat ons zeggen dat dit zeker niet de ideale holidayspot is en dat we blij zijn dat we hier vlug weer vertrekken
We kruipen weer op de bus en enkele uren later komen we aan in DC, capital of beggars and presidents. Voor de zoveelste keer rijden we een getto achtige wijk in, aangezien ons hotel hier kort bij ligt, vrezen we het ergste. Dimi wenkt professioneel een taxi en vijf minuten later rijden we reeds het zakendistrict van DC binnen, een perfecte illustratie van de haves en de have nots. De taxirit komt met een gratis voorlezing van het evangelie, ons zieltje is weer veilig voor de komende tijd. We rijden een typisch amerikaans glitter hotel binnen dat we eigenlijk heel voordelig via een Belgische site geboekt hebben. Ik denk eigernlijk dat we nog nooit in een dergelijk chic hotel hebben gezeten en blijkbaar hebben wij ons kamer toch wel de helft goedkoper kunnen boeken. Leuk meegenomen!
Even opfrissen en dan tijd om übertoerist uit te gaan hangen.
We gaan van start met de obligate trip naar het witte huis, dat eigenlijk in het echt niet zo groot of imponerend blijkt te zijn. Most exiting thing was verreweg het tellen van het aantal zichtbare snipers. De volgende uren waren we zoet met het aflopen van ontelbare memorials van Washinton memorial, via het World war II memorial naar Lincoln, naar Jefferson memorial, naar Capitol Hill... Heel DC is blijkbaar een schrijn voor elke president die dit land ooit gehad heeft en busladingen rightwing zakken komen dit met veel vertoon en vlagjes vieren. We voelen ons lichtjes niet op onze plaats...
Na het doorkruisen van de hele stad, schreeuwen onze voeten om rust. We gaan op zoek naar een leuk restaurantje op weg naar ons hotel, maar blijken in een verkeerde wijk verzeild te zijn. We nemen genoegen met een grill restaurant waar ze blijkbaar ook veel vis serveren. De ober begroet ons tot 2 maal toe met “Hello my name is Calvin, i’ll be your waiter this evening, if there’s anything i can get for you don’t be affraid to ask. Maar kom, het eten was lekker en de bediening best okay hoewel op automatische piloot dus Thx Calvin! Met kapotte voeten slenteren we voort richting hotel. Op onze hotelkamer kan zelfs Milla Yovovitch me niet uit mijn slaap houden, ze is nog maar amper halfnaakt uit het raam gesprongen en in Bruce Willis zijn taxi gedonderd voor we zelf beide in slaap donderen. Morgen college time in Washington...

night at the museum

Vandaag tijd voor kunst en cultuur.... of dat zou de bedoeling moeten zijn.
Voor de één of andere reden ben ik vroeg wakker. Elke draait zich om en laat me weten dat het 10.10 is. Oké, goed.... opstaan, douchke nemen, koffieke zetten, blogmaken.... tot ik na 2 uur op mijn uurwerk kijk. Het is 10.10! Ik ben gewoon opgestaan op iets na 8! Damm! We hebben allen honger en kunnen een stevig ontbijt wel gebruiken. Dinners zijn daar het meest geschikt voor, dus gaan we daarheen. Een ontbijt met koffie en een western omelet met frieten kan tellen als stevig vind ik.
Op onze grote trip door philly, neemt vijay ons mee naar een klein museum namelijk het mütter museum. Dit museum moet zowat de grootste collectie misvormde babies op sterk water hebben die we ooit zijn tegengekomen. Museum viel goed mee, de giftshop was echter nog beter. Stressballen in de vorm van een hart, snotneus sleutelhangers en een puzzel waar je een menselijk skelet mee maakt maken maar een deel uit van hun collectie.
Na museum komt koffie, en wie koffie zegt, zegt starbucks. Na 4 dagen waagt Elke zich aan haar eerste koffie!!!! Wij zijn met z’n allen erg trots op haar.
We zijn terug opgeladen voor onze volgende stap, het artmuseum!
Niet alleen een museum maar ook het feit dat er ene Rocky Balboa op de trappen aan de ingang heeft gelopen. Sinds deze dag wordt dit gebouw kortweg de Rockysteps genoemd. Rockysteps it is! De weg er naar toe is al adembenemend maar nothing beats “running the rockysteps”. Vijay en ik rennen naar boven, maar ik moet de duimen leggen voor hem. Tja, locals doen dit elke dag zeker?
Het museum sluit binnen een half uur dus we besluiten verder van outside philly te genieten. A big trip takes us back to downtown waar we snel de laatste chocolade uit onze rugzak vissen, we zijn immers uitgenodigd voor dinner bij Vijay’s vrienden, Michelle & Andy
We komen een beetje fashionably late, maar worden met open armen ontvangen door 3 fantastische mensen, Andy, Michelle en Simone met wijn en heerlijke veggie lasagne. Stacy, Michelles roomie, komt later nog haar verjaardagskaarsjes uitblazen. Enkele uren later gaan we na een supergezellige avond moe naar huis. Onderweg krijgt Vijay nog een berichtje van Michelle met de boodschap “Dimi and Elke rock, can we keep them, the US needs more people like them”. Voor één minuut stellen we ons our american life in philadelphia voor, maar alle discussies van die avond omtrent social security enzo indachtig, besluiten we voorlopig toch maar in good old Belgium te blijven. Nu vlug naar bed, morgenvroeg gaan we immers naar Washington DC met de beruchte Greyhoundbus.... spannend!

James and the gigantic mall

Oké dag 3 is aangebroken. Vijay zou ons oppikken vandaag maar heeft zich een stuk overslapen. We trekken er dan maar alleen op uit op zoek naar ontbijt. We gaan lukraak een plek binnen waar het eten overheerlijk blijkt te zijn. Ik bestel zonder het te beseffen chai latté bij mijn bagel... De Indische levenstijl sijpelt onderbewust binnen bij me.
In afwachting van Vijay trekken we naar onze eerste mall, Macy’s. Het is een beetje een grote Inno maar dan voor rijke blanke tuttebellen lijkt ons, enkel de ipod vending machine trekt mijn totale aandacht.
Ondertussen is Vijay geland en trekken we wederom suburbia in naar Vijays ouders. Zij gaan ons op sleeptouw nemen naar het aloude Amerikaanse winkelgebeuren, the mall! Binnenkomen bij Vijays wil zeggen volgestopt worden met mangosapjes en allerhande lekkers... een half uur later komt dan ook nog de gigantische pizza toe, die je natuurlijk eet met frietjes en chicken wings... ofcourse!
Volgestopt als kerstkalkoenen en met een voorraad water, fruit en snoep voor onderweg vertrekken naar mall nr 1, “The king of Prussia”. Deze mall blijkt één van de grootste te zijn van de oostkust en dat moeten we dus zien! Na bijna een uur freeway nemen we de afrit, yep deze heeft een afrit.. king of prussia om vervolgens mall avenue te nemen die ons naar onze bestemming brengt. Wat we daar te zien krijgen slaat elke verbeelding. Ik weet niet of ik hiervan moet walgen of het leuk vinden. De mall bestaat eigenlijk uit 4 gigantische malls die nog eens met elkaar verbonden zijn. Gigantische en veel te dure kledingzaken als als Macy’s en Bloomingdales zijn niet meer dan de ingang tot een kilometers lang gebouw waar je dagen in kan verdwalen. Rijke blanke tuttebellen hangen met tientallen over de toonbank bij Tiffany en Co, en wijzen uitzinnig diamanten ringen aan die ze als cadeautje willen. We proberen de ergste winkels te vermijden doen ons best om ook een keuze te maken want Vijays ma wil ons echt zien shoppen en we kunnen beide toch nog een soldeke vinden. We zijn moe na mall nr 1, maar moeten nog naar mall nr 2..... aan de andere kant van de stad! Weer een klein uur rijden later komen we aan in Franklin Mills. Hier geen blanke rijke tuttebellen meer die zomaar een bontjas van 6500$ van de kapstok voor je nemen omdat die leuk staan bij de veel te lelijke en dure laarzen die ze gekocht heeft. De blanken die er al rondlopen kunnen we onder de noemer “white trash” onderbrengen, de rest is zwart of Latino . Deze mall is iets kleiner dan de vorige - gelukkig – en herbergt kledingzaken genre Brantano en gigantische outletstores. We proberen nog wat rond te lopen, zoals het hoort met een smoothie in onze handen but a man can only take so much. Het is 20.30 reeds, we zijn kapot, hebben honger en onze voeten kunnen wel wat rust gebruiken. Drieduizend paar schoenen later fluistert Elke me zelfs toe dat deze shopping experience haar te boven gaat, te groot, te veel, consumptiemaatschappij ten top...Hoog tijd voor dinner dus!
We rijden weer een klein halfuurtje rond naar een indisch vegetarische plek buiten de stad. We gaan voor het Indische buffet en worden ondergedompeld in een wereld van kruiden en smaken waar we het bestaan nog nooit van hadden gezien. Elke en ik zijn dan ook een beetje de attractie van de zaak als enige blanken in de zaak die gekke bekken trekken bij het zoveelste pikante hapje dat we naar binnenwerken.
Doodop trekken we terug naar downtown. Elke duikt doodmoe haar bed in terwijl Vijay en ik nog eentje gaan drinken in een rock & roll café aan de rand van de stad. Geweldige sfeer! Geweldige mensen! Leuke avond! Moe maar tevreden trek ik terug downtown in om te gaan slapen, vandaag hebben we het real american life geproefd...het was op zijn minst interessant. Morgen toch proberen wat kunst mee te pikken... en oh ja... we zijn uitgenodigd om te gaan eten bij een vriendin van Vijay. Ik hoop dat het geen indisch eten is, want met alle respect, onze belgische maagskes kunnen het na 2 dagen niet meer zo goed aan.

the city of brotherly shopping

Het ding aan jetlag is dat je ’s avond je ogen niet kan openhouden en naar je bed snakt en dat je ’s morgens om 6 uur al weer wakker bent. We hebben ons nog proberen om te draaien, maar onze pogingen waren tevergeefs. We rekken het nog tot 9 uur eer we opstaan.
Vijays moeder had ons niet zo vroeg verwacht, ze zat er zelfs mee in dat we nog geen koekjes hadden bij ons ontbijt. We hebben dan maar ons schoon hart laten spreken en geholpen met koekjes te versieren. Na de koekjes komen bergen vers fruit met thee, gevolgd door andere koekjes en cake, gevolgd door bosbessenpannenkoeken met boter en een lading maple sirup. Vijay had ons gewaarschuwd. Het ontbijt zou minstens 3 uur gaan duren. Hij had echter ongelijk, het duurde uiteindelijk meer dan 4 uur...

Na het ontbijt waar we dagen mee zoet zijn, verlaten we suburbia en gaan we met de auto naar de stad met in de koffer niet enkel onze bagage maar ook nog eens bergen eten en koekjes die we van Vijays ma hebben meegekregen.
We laden onze spullen uit bij Vijays appartement, onze plek voor de volgende dagen. Een superklein appartementje in de super levendige buurt, namelijk de gayberhood van Philadelphia, en ja heel erg euh student....
Daarna gaan we de stad in. Het is immers 26 december en dat is hier de dag dat de solden beginnen, vandaag wordt immers het startschot gegeven voor een grote inruilactie van de kerstcadeau’s! Iedereen vindt dat hier blijkbaar heel normaal om de dag na kerst te gaan shoppen en alles massaal in te ruilen. Daarenboven gaat alles hier voor minimum – 50% de deur uit dus bijkomend voordeel! We laten ons dus ook maar verleiden en hebben tegen de avond toch wel wat kleren gekocht, ah ja aan die prijzen...
Van shoppen krijgt ne mens honger dus wordt het tijd om iets te gaan eten.
Het wordt sushi vanavond. Maar geen gewone, zowat de lekkerste sushi en sashimi die we ooit hebben gegeten.
In België gaan we soms ook een pint gaan drinken na ons eten, dus waarom breken met deze mooie traditie. Vijay heeft afgesproken met vrienden in een Ierse pub om quizzo te gaan spelen. Een Amerikaanse versie van de quiz in de stereo dus... We hebben echter geen idee wie General Geoffrey Miller is, wie de coach is van de Eagles is en welke Amerikaanse stad haar rivier groen kleurt voor Saint Patrick’s Day maar kom het is in elk geval erg leuk..
Na de quiz gaan we samen met Vijay en Chris naar een Belgian Tavern, waar ze mosselen hebben op elke wijze behalve de normale wijze. Een pot mosselen met 23 ingrediënten later, ja zelfs bacon mixen ze hier door hun mossels, trekken we de Irish pub in. Het bier stroomt rijkelijk en ik kan er niet meer bij de les blijven.... hoe verder we geraken hoe meer ik in een zombie verander. Het wordt zelfs zo erg dat ik wat indommel op café. Hoog tijd om te gaan slapen dus maar. We nemen afscheid van onze Amerikaanse vrienden en gaan op zoek naar ons bed. Morgen gaan we verder met shoppen, deze keer de mall... of zoals Vijay’s zegt het symbool van de verloedering van de Amerikaanse cultuur... wij kijken er naar uit!

X-mas at the Khumars at nr 42

Vertrekken op kerstdag heeft toch iets vreemds. De luchthaven leeft niet zoals andere dagen, helft van alle shops is maar open en maar weinig mensen nemen hun vlucht vandaag.
Het voordeel is dat alles wel een stuk rustiger verloopt. De security verloopt erg vlot, dus is er tijd genoeg over om een koffie te gaan drinken. Het gaat er zelfs zo rustig aan toe dat we 30 min voor het opstijgen van het vliegtuig plots onze naam horen omgeroepen worden door de speakers van de luchthaven..... last call...beetje vervelend....en grappig... 2 mensen die in een lege vertrekhal lopen om hun vliegtuig te halen

De vlucht verloopt prima alhoewel een veggie maaltijd misschien toch niet zo een goed idee was, en de kerstsfeer wordt erin gebracht met de klassieker Scroodged met Bill Murray.

Aangekomen op JFK! Eerst de verplichte vingerscans en foto voor we de terminal in mogen.
Nu nog wachten op Vijay. Na een halfuurtje blijkt dat de hij vastzit in het verkeer, dat hij een halfuur later lverkeerd is gereden en daarna een halfuur naar ons heeft gezocht... arme man en arme buikjes van ons. Ons lichaam schreeuwt om eten, want voor ons is het nu 20.00 geworden, tijd voor een Duvel in de Mosquito coast zou ik zo zeggen.

Uiteindelijk Vijay gevonden en met de auto recht naar Philadelphia gereden....al maken we vlug een korte stop voor mijn eerste Starbucks van deze reis. Pumkin spiced latte. Speciale koffie met pompoensmaak voor de feestdagen.... vreemd maar heerlijk.
Na enkele uren freeway komen we aan in de buitenwijken van de stad. De kerstsfeer zit er hier blijkbaar goed in, bijna elke huis is versierd met honderden lichtjes, gigantische sneeuwmannen, lichtgevende Jezuskes, neon rendieren die grazen en huizenhoge opblaasbare kerstmannen. Precies of niemand wil onderdoen voor zijn buurman.

Wij stoppen bij het enige huis zonder verlichting.... een huis dat er eigenlijk als enige normaal uitziet voor ons, maar in deze lichtgevende omstandigheden wat uit de band springt.

De ontmoeting met Vijays ouders verloopt hartelijk. We worden direct ondergedompeld in een Amerikaans-Indisch sfeertje. Zijn zus Sonja blijkt speciaal voor deze dag overgekomen uit New York met haar man David. Samosa’s in alle vormen in kleuren worden aangebracht vergezeld van roze limonade. Heerlijk! Ik volg Vijays raad op om rustig te eten, want overal zie ik schaaltjes klaarstaan. Er komen dus nog schotels aan, de ene al lekkerder dan de andere. Vijay had gelijk, zijn ma is een uitstekende kok!
Na het eten begint de jetlag serieus aan ons te knagen en gaan we slapen.
We hebben het verdiend

philadelphia here we come

Op 25 december is het zover! Dan vertrekken Elke en ik naar philadelphia en New York. Hou onze avonturen en photo's in de gaten!
Wij doen onze uiterste best om u up to date info en foto's te bezorgen!
Voila mensen! Prettige feesten en tot binnen een paar weken!