upper class white school

Oké! We zijn weer eens vroeger wakker dan verwacht! 8 uur ’s morgen en we zijn alweer op pad. Ik verbaas mezelf hier elke dag. Vandaag gaan we op ontdekkingstocht in Adams Morgan & Georgetown, 2 wijken iets buiten het drukke centrum van de stad.
Onderweg hopen we iets te vinden waar we kunnen ontbijten. Uiteindelijk trekt een klein fluo bord aan de kant van de weg onze aandacht en we belanden in gezellige fruitbar. Theetje, fruitsla en een muffin is genoeg om een mens content te stellen... De man aan het tafeltje naast ons, begint ons uit te vragen over België en voor we het weten zijn we uitgenodigd voor dinner. Alweer een avontuur zie. We struinen door Adams Morgan, een wijk die je een beetje kan vergelijken met Notting Hill in London en genieten enorm van het lenteweertje...
Na vele kilometers en enkele koffiestops belanden we in Georgetown. In de verte zien we een gigantisch gebouw opdoemen: Georgetown University. Op de enorme campus, de binnenstad van Gent zo ongeveer, wisselen Harry Potter achtige gebouwen elkaar af met parken, football- en runningtracks. Very impressing!!! We wandelen via het C&0 kanaal verder naar downtown Georgetown waar we zoveel positiefs over gehoord hebben
Het idyllische karakter van deze wijk wordt echter naar de verdoemenis geholpen door het volk dat hier rondloopt. Rich white preppy people in hun Ralph Lauren kloffie komen hier pochen met hun little black corvettes en hummers die ze fout parkeren voor dean & delluca, waar een ienie mienie wrap 12 dollar kost. We hebben wel honger en kunnen eigenlijk wel wat voedsel gebruiken, maar willen hier zo vlug mogelijk weg. Eten doen we ergens anders wel.
Het is vroege namiddag en we zijn nu al de hele dag aan het stappen, dus waarom niet gewoon verder stappen naar Virginia. Aan de andere kant van de stad ligt namelijk Arlington Memorial Bridge en eens je oversteekt, ben je in de staat Virginia. We bezoeken Arlington memorial cemetery, het grootste militaire kerkhof ter wereld en rustplaats van JFK. Veel tijd hebben we echter niet meer en we beperken ons tot de beroemdheden sectie. Jammer dat we niet het ganse kerkhof konden bezoeken, ik denk dat we amper de grote ervan hebben kunnen inschatten.
Vlug metro naar hotel, even opfrissen en dan met de taxi naar 19th en S street voor onze dinnerafspraak met Joël Denker en zijn vrouw “Peggy”. We worden hartelijk ontvangen in hun kleine gezellige appartementje en krijgen een glaasje hibiscusdrank aangeboden. Klinkt heel erg geitenwollensok, maar het was eigenlijk best wel te pruimen. Op hun salontafel ligt een aftelklokje met daarop het aantal dagen dat Bush nog president blijft en de nachtmerrie eindigt. De toon is gezet, we are going to love these people. We worden op sleeptouw genomen naar een klein Birmees restaurant in Chinatown waar waarschijnlijk nooit toeristen komen aangezien het zo verstopt is. De keuken van Birma is me vreemd, dus dit wordt weer iets nieuws. Onze vierde Aziatische maaltijd sinds we in States zijn toegekomen, is overheerlijk.. Joël en Peggy zijn fantastisch gezelschap en adressen worden uitgewisseld voor in de toekomst. De restauranteigenaren trakteren nog op een traditioneel dessert en thee We blijven lang doorkletsen tot de vaak toeslaat. We nemen afscheid van onze nieuwe vrienden en gaan weer richting hotel. Onze laatste dag D.C. zit erop, morgen terug die snertbus op en gaan terug naar filtydelphia!