The amazing singing girl

Vijays sister giving the best of herself.......

Newark of New York

Deze keer zijn we we eens niet vroeg wakker. 11 uur dan nog wel! Een presatie voor de eerste dag van het nieuwe jaar vind ik zelf. Zakken pakken tanden poetsen en we zijn weer weg. We gaan nog vlug brunchen met Vijay. We spreken af bij Monks, het belgische café waaar we al eerder zijn beland. Tot onze verrassing zijn Chris en Neety er ook bij. Net zoals in de films is er geen tafel vrij en moeten we 20 min buiten wachten eer we aan tafel kunnen. Een lekkere “belgische” brunch later kunnen we er weer helemaal tegen. Door het lang tafelen hebben we wel onze trein gemist naar Trenton. Dan moeten we maar een uur rondhangen in een italiaans espressocaféétje. Op naar het station daarna. We gaan niet met de gewone trein naar daar. Zoals u weet is de Greyhound ook geen optie meer maar met lokaal vervoer zijnde SEPTA (south east pennsylvania transport authoroty naar de NJ (de New Jersey transit). We doen het zo omdat een ticketje met via de gewonen ijzeren weg ons een slordige 120$ kost en via de locals maar 20$. We zitten wel een uurtje langer op de trein dan.
Afscheid nemen is nooit leuk en valt ons wel zwaar. Na een goede week tussen de philadelphians te leven begin je er ook een stukje een te worden.
Onze trein komt eraan, en we nemen vlug afscheid op het perron. We zijn vertrokken voor een trip van een Goede 2 uur en 38 min naar New York Penn station.
En dat we in New York zijn hebben we geweten. Penn station is een drukte van jewelste waar we toch even aan moeten wennen. Metrotickets gekocht en dan op zoek naar ons hotel. Dat ligt op West 79th street. Volgens onze man achter het loket moeten we eerste de gele lijn nemen tot de 52ste dan overstappen op weer een ander kleur tot de 77ste. Dat doen we en we eindigen aan het museum of naturel history. Dat staat een bordje 79th street. Goed ware het niet dat we 2 keer over een weer lopen met onze zware rugzakken voor dat museum om te zien dat dat spel tussen de 77ste en de 82ste ligt. Onze straat ligt dus achter dat museum. Moed en rugzak bijeengeraapt en stappen maar, en net zoals we dachten 79th street!...... Alleen de nummers beginnen hier vanaf 100 en ons hotel ligt op 767.... een slordige 7 blokken verder, en die blokken zijn wel een pak groter dan Philadelphia. Na 6 blokken komen we aan een metrohalte.... “79th street”!!! Die pipo achter dat metroloket heeft ons bij ons *****.
Nu nog dat hotel vinden... Eigenlijk blijkt het niet echt een hotel te zijn, maar eerder appartement verhuur. Wij hebben een kamer met ijskast en 2 tweepersoonsbedden zo, en zo blijkt vrienden die onze kamer ook bewonen. Namelijk Kakkerlakken, Yep, Al 2 gezien, waarvan 1 het niet maar zal navertellen. Elke is in alle staten en zal deze nacht maar moeilijk de slaap kunnen vatten. We hebben maar anderhalve dag in de big apple, dus gaan we maar gaan we voor een avondwandeling. Het is immers reeds 7 uur en de nacht is over de stad gevallen. Het is weer al 6 jaar geleden dat ik hier was, maar ben verrast dat ik nog zo mijn weg ken. Time square, empire state, 5the avenue, flat iron building! Damm i’m good. We lopen door de stad tot we echt moe worden. Toch nog even eten in een tourist trap en dan slapen in ons kakkerlakkamer. Slaap lekker.

Greyhound nightmare

Oké..... what else is new... voor dag en dauw weer op. Om 9 uur vertrekt onze greyhound immers weer. Wij zijn op tijd in de terminal, maar de chauffeur blijkbaar niet. Niemand weet wat er in godsnaam aan de hand is. Soms mogen eens 3 mensen de bus op, daarna wordt de deur gesloten dan worden weer wat mensen opgeroepen die naar de westkust moeten, dan roepen ze de chauffeur op.... Om kwart voor 10 staan we nog steeds wortel te schieten in die mottige terminal, terwijl een irritante zender in de hal constant reclame maakt voor nutricion diets. “helps you to get you your highschool figure back”. Dat moet dan zo een slordige 100 kilo zijn stel ik me dan voor, als ik naar het volk rond mij kijk. Uiteindelijk toch nog vertrokken met een andere chauffeur. Ze slaagt er zelfs in om de verloren tijd wat in te halen. Slechts 10 min te laat komen we in Philly aan.
Grap some lunch en see some art. Vijay gebeld, taxi genomen en voila enkele minuten later staan we aan een imposant gebouw. Het museum zelf herbergt een gigantische collectie Europese kunst. Ik weet niet wat het is, maar ik heb nu al het metropolitan, het guggenheim en het philadelphia museum of art gezien en ik moet zeggen als je werken van de europese meesters wil zien is dit cultuurbarbarenland toch de place to be.
Anyway.... we hebben niet genoeg tijd om alles te kunnen zien, daarvoor is alles net iets te groot. Het museum ligt vlak aan boathouse row... een serie cafeetjes en bars aan het water. Eventjes genieten van het uitzicht en dan naar Love Park. Voor de gamefanaten onder u, het park dat voorkomt in Tony Hawks Skateboarding.
Tegen dan is het zes uur geworden, tijd om naar België te bellen en als gekken happy newyear te beginnen roepen. We worden nogal vreemd aangekeken door de andere passanten but who cares.
Okay, nieuwjaarsavond kan beginnen... eerst naar Shiroi, onze favoriete sushiresto ever waar we ons volproppen met miso, zeewiersalade, super white tuna sashimi en all kinds of sushi rolls you can imagine... Zalig gewoon.
Daarna trekken we naar Sals on 12th street waar we met een hele bende afgesproken hebben. Aanvankelijk lijken we op het verkeerde feestje beland te zijn, de hele bar zit immers vol met middle age eathermen met paarse en roze kroontjes (not kidding!!!). Het hele gezelschap blijkt echter te vertrekken naar een hot tub feestje in het Marriot, ja leathermen in stijl blijkbaar. We krijgen er nog een musical performance bovenop en dan nemen we afscheid van de gezellige bende. Ondertussen zijn Chris en Neeti reeds toegekomen en de rest van de bende volgt kortdaarna. Over het oudejaarsfeestje kunnen we kort zijn, het was vree gezellig, het bier was slecht, de wijn nog slechter, de gin tonic drinkbaar en Amerikanen zijn net iets minder uitgelaten dan Belgen. Rond elkaar hals vliegen doen ze blijkbaar niet echt. Om twee uur is ’t ook afgelopen want in de staat philadelphia mogen bars na twee uur geen drank meer serveren... Twee opties blijven dan nog over, verder feesten op een hotelkamer met drank die je in een andere staat gekocht hebt, op zondag mogen de staatsshops immers ook geen sterke drank (en hier vinden ze alle drank behalve bier sterk) of op naar een dinner... Het wordt dus een dinner en dan nog een heel typische, ja met de cliché vijfenzestigjarige serveerster in haar zwarte uniformpje die je met een rokerige stem aanspreekt als honey en darling... How american can you be!
Happy New Year !!!

upper class white school

Oké! We zijn weer eens vroeger wakker dan verwacht! 8 uur ’s morgen en we zijn alweer op pad. Ik verbaas mezelf hier elke dag. Vandaag gaan we op ontdekkingstocht in Adams Morgan & Georgetown, 2 wijken iets buiten het drukke centrum van de stad.
Onderweg hopen we iets te vinden waar we kunnen ontbijten. Uiteindelijk trekt een klein fluo bord aan de kant van de weg onze aandacht en we belanden in gezellige fruitbar. Theetje, fruitsla en een muffin is genoeg om een mens content te stellen... De man aan het tafeltje naast ons, begint ons uit te vragen over België en voor we het weten zijn we uitgenodigd voor dinner. Alweer een avontuur zie. We struinen door Adams Morgan, een wijk die je een beetje kan vergelijken met Notting Hill in London en genieten enorm van het lenteweertje...
Na vele kilometers en enkele koffiestops belanden we in Georgetown. In de verte zien we een gigantisch gebouw opdoemen: Georgetown University. Op de enorme campus, de binnenstad van Gent zo ongeveer, wisselen Harry Potter achtige gebouwen elkaar af met parken, football- en runningtracks. Very impressing!!! We wandelen via het C&0 kanaal verder naar downtown Georgetown waar we zoveel positiefs over gehoord hebben
Het idyllische karakter van deze wijk wordt echter naar de verdoemenis geholpen door het volk dat hier rondloopt. Rich white preppy people in hun Ralph Lauren kloffie komen hier pochen met hun little black corvettes en hummers die ze fout parkeren voor dean & delluca, waar een ienie mienie wrap 12 dollar kost. We hebben wel honger en kunnen eigenlijk wel wat voedsel gebruiken, maar willen hier zo vlug mogelijk weg. Eten doen we ergens anders wel.
Het is vroege namiddag en we zijn nu al de hele dag aan het stappen, dus waarom niet gewoon verder stappen naar Virginia. Aan de andere kant van de stad ligt namelijk Arlington Memorial Bridge en eens je oversteekt, ben je in de staat Virginia. We bezoeken Arlington memorial cemetery, het grootste militaire kerkhof ter wereld en rustplaats van JFK. Veel tijd hebben we echter niet meer en we beperken ons tot de beroemdheden sectie. Jammer dat we niet het ganse kerkhof konden bezoeken, ik denk dat we amper de grote ervan hebben kunnen inschatten.
Vlug metro naar hotel, even opfrissen en dan met de taxi naar 19th en S street voor onze dinnerafspraak met Joël Denker en zijn vrouw “Peggy”. We worden hartelijk ontvangen in hun kleine gezellige appartementje en krijgen een glaasje hibiscusdrank aangeboden. Klinkt heel erg geitenwollensok, maar het was eigenlijk best wel te pruimen. Op hun salontafel ligt een aftelklokje met daarop het aantal dagen dat Bush nog president blijft en de nachtmerrie eindigt. De toon is gezet, we are going to love these people. We worden op sleeptouw genomen naar een klein Birmees restaurant in Chinatown waar waarschijnlijk nooit toeristen komen aangezien het zo verstopt is. De keuken van Birma is me vreemd, dus dit wordt weer iets nieuws. Onze vierde Aziatische maaltijd sinds we in States zijn toegekomen, is overheerlijk.. Joël en Peggy zijn fantastisch gezelschap en adressen worden uitgewisseld voor in de toekomst. De restauranteigenaren trakteren nog op een traditioneel dessert en thee We blijven lang doorkletsen tot de vaak toeslaat. We nemen afscheid van onze nieuwe vrienden en gaan weer richting hotel. Onze laatste dag D.C. zit erop, morgen terug die snertbus op en gaan terug naar filtydelphia!

We came to liberate, not to conquer....

Weer eens vroeg opgestaan. Greyhound station here we come. Anderhalf uur later staan we in een file tussen zwarten, latino’s en 1 blanke man te wachten tot onze bus wil vertrekken. Niettegenstaande de ietwat slechte reputatie verloopt de reis erg vlot en comfortabel. We maken een tussenstop in Baltimore, de stad waar ondermeer 50 cent, Eminem en andere vuilbekkers vandaan komen. Niet verwonderlijk aangezien 80% van de stad uit gettowijken vol vervallen huizen, oude staalfabrieken en verbrandingsovens blijkt te bestaan, zelfs downtown lijkt zijn beste tijd gehad te hebben. Laat ons zeggen dat dit zeker niet de ideale holidayspot is en dat we blij zijn dat we hier vlug weer vertrekken
We kruipen weer op de bus en enkele uren later komen we aan in DC, capital of beggars and presidents. Voor de zoveelste keer rijden we een getto achtige wijk in, aangezien ons hotel hier kort bij ligt, vrezen we het ergste. Dimi wenkt professioneel een taxi en vijf minuten later rijden we reeds het zakendistrict van DC binnen, een perfecte illustratie van de haves en de have nots. De taxirit komt met een gratis voorlezing van het evangelie, ons zieltje is weer veilig voor de komende tijd. We rijden een typisch amerikaans glitter hotel binnen dat we eigenlijk heel voordelig via een Belgische site geboekt hebben. Ik denk eigernlijk dat we nog nooit in een dergelijk chic hotel hebben gezeten en blijkbaar hebben wij ons kamer toch wel de helft goedkoper kunnen boeken. Leuk meegenomen!
Even opfrissen en dan tijd om übertoerist uit te gaan hangen.
We gaan van start met de obligate trip naar het witte huis, dat eigenlijk in het echt niet zo groot of imponerend blijkt te zijn. Most exiting thing was verreweg het tellen van het aantal zichtbare snipers. De volgende uren waren we zoet met het aflopen van ontelbare memorials van Washinton memorial, via het World war II memorial naar Lincoln, naar Jefferson memorial, naar Capitol Hill... Heel DC is blijkbaar een schrijn voor elke president die dit land ooit gehad heeft en busladingen rightwing zakken komen dit met veel vertoon en vlagjes vieren. We voelen ons lichtjes niet op onze plaats...
Na het doorkruisen van de hele stad, schreeuwen onze voeten om rust. We gaan op zoek naar een leuk restaurantje op weg naar ons hotel, maar blijken in een verkeerde wijk verzeild te zijn. We nemen genoegen met een grill restaurant waar ze blijkbaar ook veel vis serveren. De ober begroet ons tot 2 maal toe met “Hello my name is Calvin, i’ll be your waiter this evening, if there’s anything i can get for you don’t be affraid to ask. Maar kom, het eten was lekker en de bediening best okay hoewel op automatische piloot dus Thx Calvin! Met kapotte voeten slenteren we voort richting hotel. Op onze hotelkamer kan zelfs Milla Yovovitch me niet uit mijn slaap houden, ze is nog maar amper halfnaakt uit het raam gesprongen en in Bruce Willis zijn taxi gedonderd voor we zelf beide in slaap donderen. Morgen college time in Washington...

night at the museum

Vandaag tijd voor kunst en cultuur.... of dat zou de bedoeling moeten zijn.
Voor de één of andere reden ben ik vroeg wakker. Elke draait zich om en laat me weten dat het 10.10 is. Oké, goed.... opstaan, douchke nemen, koffieke zetten, blogmaken.... tot ik na 2 uur op mijn uurwerk kijk. Het is 10.10! Ik ben gewoon opgestaan op iets na 8! Damm! We hebben allen honger en kunnen een stevig ontbijt wel gebruiken. Dinners zijn daar het meest geschikt voor, dus gaan we daarheen. Een ontbijt met koffie en een western omelet met frieten kan tellen als stevig vind ik.
Op onze grote trip door philly, neemt vijay ons mee naar een klein museum namelijk het mütter museum. Dit museum moet zowat de grootste collectie misvormde babies op sterk water hebben die we ooit zijn tegengekomen. Museum viel goed mee, de giftshop was echter nog beter. Stressballen in de vorm van een hart, snotneus sleutelhangers en een puzzel waar je een menselijk skelet mee maakt maken maar een deel uit van hun collectie.
Na museum komt koffie, en wie koffie zegt, zegt starbucks. Na 4 dagen waagt Elke zich aan haar eerste koffie!!!! Wij zijn met z’n allen erg trots op haar.
We zijn terug opgeladen voor onze volgende stap, het artmuseum!
Niet alleen een museum maar ook het feit dat er ene Rocky Balboa op de trappen aan de ingang heeft gelopen. Sinds deze dag wordt dit gebouw kortweg de Rockysteps genoemd. Rockysteps it is! De weg er naar toe is al adembenemend maar nothing beats “running the rockysteps”. Vijay en ik rennen naar boven, maar ik moet de duimen leggen voor hem. Tja, locals doen dit elke dag zeker?
Het museum sluit binnen een half uur dus we besluiten verder van outside philly te genieten. A big trip takes us back to downtown waar we snel de laatste chocolade uit onze rugzak vissen, we zijn immers uitgenodigd voor dinner bij Vijay’s vrienden, Michelle & Andy
We komen een beetje fashionably late, maar worden met open armen ontvangen door 3 fantastische mensen, Andy, Michelle en Simone met wijn en heerlijke veggie lasagne. Stacy, Michelles roomie, komt later nog haar verjaardagskaarsjes uitblazen. Enkele uren later gaan we na een supergezellige avond moe naar huis. Onderweg krijgt Vijay nog een berichtje van Michelle met de boodschap “Dimi and Elke rock, can we keep them, the US needs more people like them”. Voor één minuut stellen we ons our american life in philadelphia voor, maar alle discussies van die avond omtrent social security enzo indachtig, besluiten we voorlopig toch maar in good old Belgium te blijven. Nu vlug naar bed, morgenvroeg gaan we immers naar Washington DC met de beruchte Greyhoundbus.... spannend!

James and the gigantic mall

Oké dag 3 is aangebroken. Vijay zou ons oppikken vandaag maar heeft zich een stuk overslapen. We trekken er dan maar alleen op uit op zoek naar ontbijt. We gaan lukraak een plek binnen waar het eten overheerlijk blijkt te zijn. Ik bestel zonder het te beseffen chai latté bij mijn bagel... De Indische levenstijl sijpelt onderbewust binnen bij me.
In afwachting van Vijay trekken we naar onze eerste mall, Macy’s. Het is een beetje een grote Inno maar dan voor rijke blanke tuttebellen lijkt ons, enkel de ipod vending machine trekt mijn totale aandacht.
Ondertussen is Vijay geland en trekken we wederom suburbia in naar Vijays ouders. Zij gaan ons op sleeptouw nemen naar het aloude Amerikaanse winkelgebeuren, the mall! Binnenkomen bij Vijays wil zeggen volgestopt worden met mangosapjes en allerhande lekkers... een half uur later komt dan ook nog de gigantische pizza toe, die je natuurlijk eet met frietjes en chicken wings... ofcourse!
Volgestopt als kerstkalkoenen en met een voorraad water, fruit en snoep voor onderweg vertrekken naar mall nr 1, “The king of Prussia”. Deze mall blijkt één van de grootste te zijn van de oostkust en dat moeten we dus zien! Na bijna een uur freeway nemen we de afrit, yep deze heeft een afrit.. king of prussia om vervolgens mall avenue te nemen die ons naar onze bestemming brengt. Wat we daar te zien krijgen slaat elke verbeelding. Ik weet niet of ik hiervan moet walgen of het leuk vinden. De mall bestaat eigenlijk uit 4 gigantische malls die nog eens met elkaar verbonden zijn. Gigantische en veel te dure kledingzaken als als Macy’s en Bloomingdales zijn niet meer dan de ingang tot een kilometers lang gebouw waar je dagen in kan verdwalen. Rijke blanke tuttebellen hangen met tientallen over de toonbank bij Tiffany en Co, en wijzen uitzinnig diamanten ringen aan die ze als cadeautje willen. We proberen de ergste winkels te vermijden doen ons best om ook een keuze te maken want Vijays ma wil ons echt zien shoppen en we kunnen beide toch nog een soldeke vinden. We zijn moe na mall nr 1, maar moeten nog naar mall nr 2..... aan de andere kant van de stad! Weer een klein uur rijden later komen we aan in Franklin Mills. Hier geen blanke rijke tuttebellen meer die zomaar een bontjas van 6500$ van de kapstok voor je nemen omdat die leuk staan bij de veel te lelijke en dure laarzen die ze gekocht heeft. De blanken die er al rondlopen kunnen we onder de noemer “white trash” onderbrengen, de rest is zwart of Latino . Deze mall is iets kleiner dan de vorige - gelukkig – en herbergt kledingzaken genre Brantano en gigantische outletstores. We proberen nog wat rond te lopen, zoals het hoort met een smoothie in onze handen but a man can only take so much. Het is 20.30 reeds, we zijn kapot, hebben honger en onze voeten kunnen wel wat rust gebruiken. Drieduizend paar schoenen later fluistert Elke me zelfs toe dat deze shopping experience haar te boven gaat, te groot, te veel, consumptiemaatschappij ten top...Hoog tijd voor dinner dus!
We rijden weer een klein halfuurtje rond naar een indisch vegetarische plek buiten de stad. We gaan voor het Indische buffet en worden ondergedompeld in een wereld van kruiden en smaken waar we het bestaan nog nooit van hadden gezien. Elke en ik zijn dan ook een beetje de attractie van de zaak als enige blanken in de zaak die gekke bekken trekken bij het zoveelste pikante hapje dat we naar binnenwerken.
Doodop trekken we terug naar downtown. Elke duikt doodmoe haar bed in terwijl Vijay en ik nog eentje gaan drinken in een rock & roll café aan de rand van de stad. Geweldige sfeer! Geweldige mensen! Leuke avond! Moe maar tevreden trek ik terug downtown in om te gaan slapen, vandaag hebben we het real american life geproefd...het was op zijn minst interessant. Morgen toch proberen wat kunst mee te pikken... en oh ja... we zijn uitgenodigd om te gaan eten bij een vriendin van Vijay. Ik hoop dat het geen indisch eten is, want met alle respect, onze belgische maagskes kunnen het na 2 dagen niet meer zo goed aan.