The amazing singing girl

Vijays sister giving the best of herself.......

Newark of New York

Deze keer zijn we we eens niet vroeg wakker. 11 uur dan nog wel! Een presatie voor de eerste dag van het nieuwe jaar vind ik zelf. Zakken pakken tanden poetsen en we zijn weer weg. We gaan nog vlug brunchen met Vijay. We spreken af bij Monks, het belgische café waaar we al eerder zijn beland. Tot onze verrassing zijn Chris en Neety er ook bij. Net zoals in de films is er geen tafel vrij en moeten we 20 min buiten wachten eer we aan tafel kunnen. Een lekkere “belgische” brunch later kunnen we er weer helemaal tegen. Door het lang tafelen hebben we wel onze trein gemist naar Trenton. Dan moeten we maar een uur rondhangen in een italiaans espressocaféétje. Op naar het station daarna. We gaan niet met de gewone trein naar daar. Zoals u weet is de Greyhound ook geen optie meer maar met lokaal vervoer zijnde SEPTA (south east pennsylvania transport authoroty naar de NJ (de New Jersey transit). We doen het zo omdat een ticketje met via de gewonen ijzeren weg ons een slordige 120$ kost en via de locals maar 20$. We zitten wel een uurtje langer op de trein dan.
Afscheid nemen is nooit leuk en valt ons wel zwaar. Na een goede week tussen de philadelphians te leven begin je er ook een stukje een te worden.
Onze trein komt eraan, en we nemen vlug afscheid op het perron. We zijn vertrokken voor een trip van een Goede 2 uur en 38 min naar New York Penn station.
En dat we in New York zijn hebben we geweten. Penn station is een drukte van jewelste waar we toch even aan moeten wennen. Metrotickets gekocht en dan op zoek naar ons hotel. Dat ligt op West 79th street. Volgens onze man achter het loket moeten we eerste de gele lijn nemen tot de 52ste dan overstappen op weer een ander kleur tot de 77ste. Dat doen we en we eindigen aan het museum of naturel history. Dat staat een bordje 79th street. Goed ware het niet dat we 2 keer over een weer lopen met onze zware rugzakken voor dat museum om te zien dat dat spel tussen de 77ste en de 82ste ligt. Onze straat ligt dus achter dat museum. Moed en rugzak bijeengeraapt en stappen maar, en net zoals we dachten 79th street!...... Alleen de nummers beginnen hier vanaf 100 en ons hotel ligt op 767.... een slordige 7 blokken verder, en die blokken zijn wel een pak groter dan Philadelphia. Na 6 blokken komen we aan een metrohalte.... “79th street”!!! Die pipo achter dat metroloket heeft ons bij ons *****.
Nu nog dat hotel vinden... Eigenlijk blijkt het niet echt een hotel te zijn, maar eerder appartement verhuur. Wij hebben een kamer met ijskast en 2 tweepersoonsbedden zo, en zo blijkt vrienden die onze kamer ook bewonen. Namelijk Kakkerlakken, Yep, Al 2 gezien, waarvan 1 het niet maar zal navertellen. Elke is in alle staten en zal deze nacht maar moeilijk de slaap kunnen vatten. We hebben maar anderhalve dag in de big apple, dus gaan we maar gaan we voor een avondwandeling. Het is immers reeds 7 uur en de nacht is over de stad gevallen. Het is weer al 6 jaar geleden dat ik hier was, maar ben verrast dat ik nog zo mijn weg ken. Time square, empire state, 5the avenue, flat iron building! Damm i’m good. We lopen door de stad tot we echt moe worden. Toch nog even eten in een tourist trap en dan slapen in ons kakkerlakkamer. Slaap lekker.

Greyhound nightmare

Oké..... what else is new... voor dag en dauw weer op. Om 9 uur vertrekt onze greyhound immers weer. Wij zijn op tijd in de terminal, maar de chauffeur blijkbaar niet. Niemand weet wat er in godsnaam aan de hand is. Soms mogen eens 3 mensen de bus op, daarna wordt de deur gesloten dan worden weer wat mensen opgeroepen die naar de westkust moeten, dan roepen ze de chauffeur op.... Om kwart voor 10 staan we nog steeds wortel te schieten in die mottige terminal, terwijl een irritante zender in de hal constant reclame maakt voor nutricion diets. “helps you to get you your highschool figure back”. Dat moet dan zo een slordige 100 kilo zijn stel ik me dan voor, als ik naar het volk rond mij kijk. Uiteindelijk toch nog vertrokken met een andere chauffeur. Ze slaagt er zelfs in om de verloren tijd wat in te halen. Slechts 10 min te laat komen we in Philly aan.
Grap some lunch en see some art. Vijay gebeld, taxi genomen en voila enkele minuten later staan we aan een imposant gebouw. Het museum zelf herbergt een gigantische collectie Europese kunst. Ik weet niet wat het is, maar ik heb nu al het metropolitan, het guggenheim en het philadelphia museum of art gezien en ik moet zeggen als je werken van de europese meesters wil zien is dit cultuurbarbarenland toch de place to be.
Anyway.... we hebben niet genoeg tijd om alles te kunnen zien, daarvoor is alles net iets te groot. Het museum ligt vlak aan boathouse row... een serie cafeetjes en bars aan het water. Eventjes genieten van het uitzicht en dan naar Love Park. Voor de gamefanaten onder u, het park dat voorkomt in Tony Hawks Skateboarding.
Tegen dan is het zes uur geworden, tijd om naar België te bellen en als gekken happy newyear te beginnen roepen. We worden nogal vreemd aangekeken door de andere passanten but who cares.
Okay, nieuwjaarsavond kan beginnen... eerst naar Shiroi, onze favoriete sushiresto ever waar we ons volproppen met miso, zeewiersalade, super white tuna sashimi en all kinds of sushi rolls you can imagine... Zalig gewoon.
Daarna trekken we naar Sals on 12th street waar we met een hele bende afgesproken hebben. Aanvankelijk lijken we op het verkeerde feestje beland te zijn, de hele bar zit immers vol met middle age eathermen met paarse en roze kroontjes (not kidding!!!). Het hele gezelschap blijkt echter te vertrekken naar een hot tub feestje in het Marriot, ja leathermen in stijl blijkbaar. We krijgen er nog een musical performance bovenop en dan nemen we afscheid van de gezellige bende. Ondertussen zijn Chris en Neeti reeds toegekomen en de rest van de bende volgt kortdaarna. Over het oudejaarsfeestje kunnen we kort zijn, het was vree gezellig, het bier was slecht, de wijn nog slechter, de gin tonic drinkbaar en Amerikanen zijn net iets minder uitgelaten dan Belgen. Rond elkaar hals vliegen doen ze blijkbaar niet echt. Om twee uur is ’t ook afgelopen want in de staat philadelphia mogen bars na twee uur geen drank meer serveren... Twee opties blijven dan nog over, verder feesten op een hotelkamer met drank die je in een andere staat gekocht hebt, op zondag mogen de staatsshops immers ook geen sterke drank (en hier vinden ze alle drank behalve bier sterk) of op naar een dinner... Het wordt dus een dinner en dan nog een heel typische, ja met de cliché vijfenzestigjarige serveerster in haar zwarte uniformpje die je met een rokerige stem aanspreekt als honey en darling... How american can you be!
Happy New Year !!!

upper class white school

Oké! We zijn weer eens vroeger wakker dan verwacht! 8 uur ’s morgen en we zijn alweer op pad. Ik verbaas mezelf hier elke dag. Vandaag gaan we op ontdekkingstocht in Adams Morgan & Georgetown, 2 wijken iets buiten het drukke centrum van de stad.
Onderweg hopen we iets te vinden waar we kunnen ontbijten. Uiteindelijk trekt een klein fluo bord aan de kant van de weg onze aandacht en we belanden in gezellige fruitbar. Theetje, fruitsla en een muffin is genoeg om een mens content te stellen... De man aan het tafeltje naast ons, begint ons uit te vragen over België en voor we het weten zijn we uitgenodigd voor dinner. Alweer een avontuur zie. We struinen door Adams Morgan, een wijk die je een beetje kan vergelijken met Notting Hill in London en genieten enorm van het lenteweertje...
Na vele kilometers en enkele koffiestops belanden we in Georgetown. In de verte zien we een gigantisch gebouw opdoemen: Georgetown University. Op de enorme campus, de binnenstad van Gent zo ongeveer, wisselen Harry Potter achtige gebouwen elkaar af met parken, football- en runningtracks. Very impressing!!! We wandelen via het C&0 kanaal verder naar downtown Georgetown waar we zoveel positiefs over gehoord hebben
Het idyllische karakter van deze wijk wordt echter naar de verdoemenis geholpen door het volk dat hier rondloopt. Rich white preppy people in hun Ralph Lauren kloffie komen hier pochen met hun little black corvettes en hummers die ze fout parkeren voor dean & delluca, waar een ienie mienie wrap 12 dollar kost. We hebben wel honger en kunnen eigenlijk wel wat voedsel gebruiken, maar willen hier zo vlug mogelijk weg. Eten doen we ergens anders wel.
Het is vroege namiddag en we zijn nu al de hele dag aan het stappen, dus waarom niet gewoon verder stappen naar Virginia. Aan de andere kant van de stad ligt namelijk Arlington Memorial Bridge en eens je oversteekt, ben je in de staat Virginia. We bezoeken Arlington memorial cemetery, het grootste militaire kerkhof ter wereld en rustplaats van JFK. Veel tijd hebben we echter niet meer en we beperken ons tot de beroemdheden sectie. Jammer dat we niet het ganse kerkhof konden bezoeken, ik denk dat we amper de grote ervan hebben kunnen inschatten.
Vlug metro naar hotel, even opfrissen en dan met de taxi naar 19th en S street voor onze dinnerafspraak met Joël Denker en zijn vrouw “Peggy”. We worden hartelijk ontvangen in hun kleine gezellige appartementje en krijgen een glaasje hibiscusdrank aangeboden. Klinkt heel erg geitenwollensok, maar het was eigenlijk best wel te pruimen. Op hun salontafel ligt een aftelklokje met daarop het aantal dagen dat Bush nog president blijft en de nachtmerrie eindigt. De toon is gezet, we are going to love these people. We worden op sleeptouw genomen naar een klein Birmees restaurant in Chinatown waar waarschijnlijk nooit toeristen komen aangezien het zo verstopt is. De keuken van Birma is me vreemd, dus dit wordt weer iets nieuws. Onze vierde Aziatische maaltijd sinds we in States zijn toegekomen, is overheerlijk.. Joël en Peggy zijn fantastisch gezelschap en adressen worden uitgewisseld voor in de toekomst. De restauranteigenaren trakteren nog op een traditioneel dessert en thee We blijven lang doorkletsen tot de vaak toeslaat. We nemen afscheid van onze nieuwe vrienden en gaan weer richting hotel. Onze laatste dag D.C. zit erop, morgen terug die snertbus op en gaan terug naar filtydelphia!